گمان نمی کردم…

دل نوشته ای از عقیله ی بنی هاشم ام المصائب زینب کبری سلام الله علیها
هنگامه ی ورود به کوفه با دیدن سر مقدس ابی عبدالله سر خود را به محمل کوبید و سخن ها گفت با این سر مبارك :

يا هلالاً لمّا استتمّ كمالاً … غاله حسنه فأبدي غروباًً
ما توهّمت يا شقيق فؤادي … كان هذا مقدّراً مكتوباً
يا أخي فاطم الصغيرة كَلِّمها … فقد كاد قلبها أن يذوباً
يا أخي قلبك الشقيق علينا … ماله قد قسي و صار صليباً
یا أَخی لَوْتَری عَلِیّا لَدَی الْأَسْرِ … مَعَ الْیُتْمِ لا یُطیقُ وُجُوبا
یا أَخی ضَمِّهِ اِلَیْکَ وَ قرِّبْهُ … وَسَکِّنْ فُؤادَهُ الْمَرْعُوبا
ما أَذَلَّ الْیَتیمِ حینَ یُنَادی … بِأَبیهِ وَ لا یَراهُ مُجیبا.

ای ماهی که چون به سر حد کمال رسید ناگهان خسوفش او را در ربود و غروب کرد؛
ای پاره دلم گمان نمی کردم سرنوشت ما این گونه باشد؛
ای برادر با فاطمه خردسال سخن گوی، زیرا نزدیک است دلش آب شود؛
ای برادرم دل تو بر ما مهربان بود، چرا سخت شده است؛
ای برادرم ای کاش می دیدی علی (زین العابدین) را که هنگام اسیری و بی پدری توانایی نشست و برخاست نداشت؛
هرگاه او را ضربتی می زدند با ناتوانی تو را صدا می زد و اشکش جاری بود؛
ای برادرم او را پیش طلب و در بگیر و دل ترسانش را به آرامش بده؛
چه ذلّت و خواری است یتیمی را که پدر خود را بخواند و جواب دهنده ای نبیند